مؤلف نهج البلاغه همهء اين دانشمندان و بزرگانى كه نهج البلاغه را شرح و تعليق نوشته‌اند ، ترديدى ندارند كه اين كتاب ، گردآوردهء شريف رضى است . فرهنگهاى شيعه هم به طور كلى بر اين معنى اتفاق نظر دارند و هيچ‌يك از ارباب تراجم را از دوران مؤلف تا عصر حاضر ، ملاحظه نخواهيد كرد ، جز اينكه مىبينيد صريحا نسبت كتاب را به شريف رضى صحيح دانسته و بر اين معنى جزم و يقين دارند ، مانند فهرست ابو العباس نجاشى ( م 450 ) و فهرست شيخ منتجب الدين ( م 585 ) . خوانندهء گرامى مىتواند با مراجعه به صورت اجازاتى كه دانشمندان و محدثان براى اصحاب خود نوشته‌اند ، صحت اين معنى را دريابد ، از جمله : 1 - اجازهء شيخ محمد بن على بن احمد بن بندار به شيخ فقيه ابو عبد اللّه حسين ، داير به روايت كتاب نهج البلاغه در جمادى الاخر سال 499 . 2 - اجازهء شيخ على بن فضل اللّه حسينى به على بن محمد بن حسين متطبب ، راجع به روايت نهج البلاغه در رجب سال 589 . 3 - اجازهء شيخ نجيب الدين يحيى بن احمد بن يحيى حلى به سيد عز الدين حسن بن على ، معروف به ابن الابرز ، داير به روايت همين كتاب در شعبان سال 655 . 4 - اجازهء علامهء حلى به بنى زهره به تاريخ 723 . 5 - اجازهء سيد محمد بن حسن بن ابى الرضا علوى به جمال الدين ابن ابى المعالى در سال 730 . 6 - اجازهء فخر الدين محمد فرزند علامهء حلى به ابن مظاهر در سال 741 . 7 - اجازهء استادمان شهيد اول به شيخ ابن نجده در سال 770 . 8 - اجازهء شيخ على بن محمد بن يونس بياضى ، صاحب الصراط المستقيم به شيخ ناصر بن ابراهيم بويهى حساوى در سال 852 . 9 - اجازهء شيخ على محقق كركى به مولا حسين استرابادى در سال 907 . 10 - اجازهء محقق كركى به شيخ ابراهيم در سال 934 . 11 - اجازهء محقق كركى به قاضى صفى الدين عيسى در سال 937 .